Ndjenja më e vjetër dhe më e fuqishme e njeriut
është frika, por më e fuqishme se frika është frika nga e panjohura. Që të
dëshmojmë se “Zona e errësirës” ka qenë e përhershme dhe prezentë edhe këtu
te ne, do të rrëfejmë disa nga rastet e shumta, pa komente e gjykime...E
vërteta është atje diku, por ndonjëherë edhe këtu!
“...Ishte viti 1979, kurrsesi nuk mund ta harroj
atë që më ka ndodhur” - fillon rrëfimin e vet Besnik N. Nga Prishtina, i
cili pasi kishte dëgjuar se jam duke hulumtuar këto raste, kishte kërkuar të
takohej me mua . “Ato vite punoja me kamion, dërgoja dhe merrja mall jashtë
kufijve të ish-Jugosllavisë. Më 26 mars 1979 ushtoja për Francë. Posa arrita
në Paris, e parkova kamionin në depon e një fabrike (nuk e ceku cilën
fabrikë) dhe dola të shëtitëm e të kënaqem me bukuritë e qytetit që më së
tepërmi më ka lënë përshtypje. Isha duke ecur, asgjë nuk mendoja, kur
papritur, e dëgjova një zë femre, e cila m’u afrua. Fliste shqip! Mirëpo ajo
që më tepër më habiti, është se më thirri në emër: Besnik, Besnik! Isha më
së i bindur se kurrë më parë nuk e kam parë në jetë. Mbeta i habitur. Filloi
të flasë me mua, më tregoi se si quhet nëna ime, babai im dhe anëtarët e
tjerë të familjes. Më tha se kemi probleme në shtëpi dhe se duhet të
kontrollojmë shtëpinë mirë ngase diku në të ndodhet diçka që nuk do të duhet
të ishte aty. Unë isha shtanguar dhe pa fjalë e dëgjoja, ndërsa ajo me një
gjakftohtësi vazhdoi: ...kujdes, në këto 25 sekonda, nëse mbetesh gjallë, do
të jetosh një kohë të gjatë...kujdes...kuj...d...e...s! Mbeta i shtangur dhe
fillova ta shikoj orën. Më silleshin në kokë me miliona mendime. Çdo sekondë
më dukej se zgjaste më shekuj...
njëmbëdhjetë...nëntë...pesë...tre...dy...një... dhe asgjë më nuk mbaj në
mend. E fundit që më kujtohet është zëri rrëqethës i rrotave të një
automobili, vozitësi i të cilit pa sukses kishte tentuar të frenonte...”
Disa qaste pasoi një heshtje rrëqethëse
përderisa Besniku i menduar vazhdoi rrëfimin e vet: “...i kam hapur sytë në
spital, ku më treguan se më kishin sjell dje pasdite. Ngjarja ishte
zhvilluar diku rreth orës 16 e 50 minuta. Për fat të mirë nuk pësova lëndime
të rënda dhe kurrfarë pasoja, pos asaj që disa orë pata humbur vetëdijen.
Edhe një ditë pushova në spital. Edhe pse vështir e pata t’i bind ata të
policisë franceze për gjendjen time shëndetësore se jam mirë, mezi arrita
t’i marr dokumentet personale nga ta dhe të nesërmen menjëherë u nisa për
shtëpi. Askush nuk më besonte, por edhe nuk i tregoja çdokujt. Si duket,
nëna më tepër më besoi dhe pas një jave gjurmimi nëpër shtëpi, nën shkallë
gjeti një hajmali dhe shumë gjëra tjera, si penj të kuq e zi, dhe, thonj,
etj. atë grua, vajzë apo çka ishte, më nuk e kam takuar asnjëherë, pos që
kam komunikuar disa herë përmes ëndrrave, të cilat, t’ua the të drejtën,
nuk më kujtohen mirë...”
Kush qe ajo grua a vajzë? Pse komunikoi me
Besnikun? Nga erdhi dhe ku u tret brenda atyre njëzet e pesë sekondave? Për
këtë ekzistojnë me miliona komente, dhe kur ta thuash variantin e fundit...
” E vërteta është diku atje...” papritmas lindin edhe një milion pyetje
tjera me vetëm një përgjigje: “...E vërteta është edhe këtu, diku mes nesh!”

Për këtë dëshmon edhe rasti i Raxhije P. nga Istogu.
“...Çdo mëngjes e përcjell tim shoq në punë.
Asgjë e pazakonshme, me vite të tëra i kam kryer këto obligime të mia, ia
pastroja këpucët, ia bëja kafenë gati dhe pasi e përcillja për punë
kthehesha dhe i kryeja obligimet tjera të shtëpisë. Mirëpo, një mëngjes nuk
më kujtohet data, si zakonisht, dola ta përcjell te dera. Ka ndodhur kjo
para 16-17 vjetësh. E kishim shtëpinë me qerpiç nga balta e pjekur, dhe
njëra pjesë e murit ishte lagur pasi që tërë natën kishte rënë shi. Madje,
brenda në dhomë nuk kam mund të flejë ngase pikte shiu nga pullazi i vjetër.
Kokërr gjumi nuk kam vënë në sy nga frika se mos do të shembje shtëpia...
pra dola ta përcjell tim shoq dhe t’i dëshiroj ditë të mirë, siç e kemi
zakon...” - pasi që i tha këto fjalë R. P. u mendua pakëz, mori frymë thellë
dhe vazhdoi me një buzëqeshje melankolike.
“...Eh, mor bir, se ndodh kjo, dorën në zjarr do
e vërja, e...”
Pasi që e luta të vazhdoj duke i thënë se nuk
është e vetme që i ka ndodhur diçka e tillë, ajo sërish buzëqeshi, dhe më
tha: “Apo beson a jo, është puna jote, por kjo goja ime po t’a thotë atë që
e kam parë me këta sy...
...Nuk i thashë, pra, atë mëngjes burrit tim
ditën e mirë. Jo ngase nuk desha, por ngase më rrëshqiti nga goja diçka
tjetër. Thashë Babë, baba... se e vërejta me këta dy sy të mi banën tim plak
që tashmë pesë muaj e gjysmë kishte vdekur. Këto ishin vetëm disa çaste, por
mua m’u duk se më gjatë më buzëqeshi. Afrohej drejt shtëpisë sonë, i veshur
si gjithnjë, me bastunin në dorë, duke u kollitur si më parë. Babë, baba po
vie, baba - i thashë këto fjalë nga zemra dhe me një zë të fortë. Burri më
kishte dëgjuar dhe në të njëjtën kohë i kthye kah unë, pra, e ndërpreu
hapin! Në atë 4ast u shemb muri i lagur, disa pëllëmbë pranë tij. Nuk e
shemb tërë muri por vetëm një pjesë e tij, që mjafton ta mbys njeriun nga
një lartësie tillë. Po sikur të bënte ky hapin tragjik!? E kam dëgjuar
zhurmën e shpërndarjes së tullave të baltës në tokën e lagur dhe...dhe nuk e
pash më babën. Humbi! Baba ma shpëtoi burrin! Atë ditë ai nuk shkoi në punë,
por ia kënduam disa duva te hoxha. Ja, ky është tregimi im dhe shkruaje aty
s enë nuk fshihem, tregomë në daç edhe më emër e jo si më the. Le të mos
besojnë njerëzit, qe ku jam unë, gjallë e shëndosh. Ai në rrugën e drejt të
andejshme, unë në rrugën time. Ai ma shpëtoi burrin pesë muaj pasi që vdiq.”
Për një çast mbeta pa tekst. Nuk mund të them se
nuk besoj, por as se besoj. E tëra që tash mund të them është se e vërteta
nuk mund të jetë vetëm atje diku, por edhe këtu në mesin tënd, në shtëpinë
tënde, qytetin, fshatin tënd... Ndoshta edhe në kokën tënde!
Emrat e personave dhe qyteteve janë ndërruar për shumë
arsye.
|